Hideo Nakata'nın yönettiği 2002 yapımı Dark Water, 'Ringu' ile başlattığı modern Japon korku sineması dalgasının bir diğer önemli halkasıdır. Film, boşanma sürecindeki Yoshimi Matsubara'nın küçük kızı Ikuko ile birlikte kasvetli ve bakımsız bir apartman dairesine taşınmasıyla başlar. Yeni hayatlarına uyum sağlamaya çalışan anne ve kız, dairenin tavanından gelen inatçı ve kirli bir su sızıntısıyla mücadele etmek zorunda kalır. Bu basit rahatsızlık, zamanla yerini derin bir ürpertiye bırakır.

Su sızıntısı, binanın çatı katındaki su deposu ve yıllar önce kaybolan küçük bir kızın hayaletiyle bağlantılı olaylar, Yoshimi'nin gerçeklik algısını yavaş yavaş aşındırır. Film, geleneksel 'jump scare' tekniklerinden ziyade, giderek yoğunlaşan bir atmosferik gerilim ve psikolojik rahatsızlık inşa eder. Yoshimi'nin annelik içgüdüleri, geçmiş travmaları ve artan paranoyası, suyun soğuk ve ıslak varlığıyla mükemmel bir şekilde örtüşür.

Hitomi Kuroki, korumacı ama giderek çaresizleşen anne rolünde inandırıcı bir performans sergilerken, Rio Kanno da küçük kız Ikuko'yu canlandırarak filmin duygusal çekirdeğini oluşturur. Nakata'nın yönetmenliği, sıradan mekanları ve gündelik nesneleri (su damlaları, oyuncak çanta, sarı ceket) son derece ürkütücü unsurlara dönüştürmedeki ustalığını bir kez daha gözler önüne serer. Dark Water, sadece bir hayalet hikayesi değil, aynı zamanda terk edilme korkusu, ebeveynlik kaygıları ve geçmişin nasıl ısrarla şimdiki zamanı kirletebileceği üzerine derinlemesine düşünen bir psikolojik dramdır. Görsel metaforları, yavaş tempolu gerilim kurgusu ve unutulmaz finaliyle izleyici üzerinde kalıcı bir etki bırakan bu film, atmosferik korkunun başyapıtlarından biri olarak kabul edilir.