Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok düşünülen filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, kuzey İtalya'da kurulan faşist bir mikrokozmosta geçer. Dört güç sahibi adam, genç erkek ve kızları bir malikaneye kapatarak, onlara 120 gün boyunca sistematik bir şekilde fiziksel ve psikolojik işkence uygular. Film, gücün yozlaştırıcı doğasını, faşizmin mekanik şiddetini ve tüketim toplumunun insanı nasıl nesneleştirdiğini acımasız bir metaforla ele alır.

Pasolini'nin yönetmenliği, soğuk ve mesafeli bir estetikle izleyiciyi rahatsız edici bir tanık konumuna yerleştirir. Oyunculuklar, kurbanların çaresizliğini ve zalimlerin duygusuz otoritesini etkileyici bir şekilde yansıtır. Görsel dil, Rönesans tablolarına ve faşist mimariye göndermelerle yüklüdür. Film, şiddetin doğrudan tasvirinden ziyade, onun kurumsallaşmış halini ve seyircinin bu şiddete nasıl ortak edildiğini sorgular.

'Salò', basit bir korku veya işkence hikayesi değil, politik bir manifesto ve insanlık durumuna dair kasvetli bir alegoridir. İzleyiciyi rahat bölgesinden çıkararak, otorite, itaat, sapkınlık ve özgürlük üzerine derin sorular sormaya zorlar. Sanatsal ciddiyeti ve felsefi derinliği nedeniyle, olgun ve eleştirel bir izleyici kitlesi için önemli bir sinema deneyimi sunar. Pasolini'nin trajik ölümünden kısa bir süre önce tamamladığı bu film, onun en kişisel ve en sert sosyal eleştirisi olarak kabul edilir.