Andrey Tarkovski'nin 1972 yapımı 'Solaris', bilim kurgu türünün sınırlarını zorlayan ve insan bilincini merkezine alan felsefi bir başyapıttır. Film, psikolog Kris Kelvin'in, mürettebatında tuhaf psikolojik olaylar yaşanan bir uzay istasyonunu araştırmak için Solaris gezegenine gönderilmesini konu alır. Ancak Kelvin, bu gizemli gezegenin, ziyaretçilerinin en derin anılarını ve pişmanlıklarını fiziksel formlara dönüştürme yeteneği olduğunu keşfeder.

Donatas Banionis'in canlandırdığı Kris Kelvin karakteri, geçmişteki trajedileriyle yüzleşmek zorunda kalır. Natalya Bondarçuk'un performansı ise insan hafızasının ve duyguların somutlaşmış hali olan 'ziyaretçi' karakterini unutulmaz kılar. Tarkovski'nin yönetmenliği, yavaş tempolu ancak son derece etkileyici sahnelerle, izleyiciyi bir meditasyon haline sokar. Uzayın ve teknolojinin soğukluğu ile insan duygularının karmaşıklığı arasındaki tezat, filmin görsel diline yansır.

'Solaris', sadece bir uzay macerası değil, aynı zamanda sevgi, kayıp, suçluluk ve gerçekliğin doğası üzerine derin bir sorgulamadır. Stanislaw Lem'in aynı adlı romanından uyarlanan film, özel efektlerden ziyade fikirlerin gücüne odaklanır. İzlenmesi gereken bir film olmasının nedeni, izleyiciyi pasif bir seyirci olmaktan çıkarıp kendi iç dünyasını keşfetmeye davet etmesidir. Günümüzde hâlâ geçerliliğini koruyan temaları ve benzersiz atmosferiyle 'Solaris', sinema tarihinin en etkileyici ve düşündürücü bilim kurgu eserlerinden biridir.