Jafar Panahi'nin yönettiği 1997 yapımı 'Ayneh' (The Mirror), İran sinemasının özgün ve deneysel örneklerinden biridir. Film, okul çıkışı annesini bekleyen küçük bir kızın, Mina, Tahran'ın kalabalık sokaklarında kayboluşunu takip eder. Ancak bu kayboluş, geleneksel bir dramadan çok, sinema ile gerçeklik arasındaki ince çizgiyi sorgulayan meta-bir anlatıya dönüşür. Filmin ortasında, küçük aktris Mina, rolünü oynamayı reddeder ve seti terk eder. Bu ani kırılma, seyirciyi filmin 'kurgusal' dünyasından sarsıcı bir şekilde çıkarır ve sinemanın yapaylığı üzerine derin düşüncelere iter.

Oyunculuklar, özellikle Mina Mohammad Khani'nin performansı, çocuksu bir doğallık ve beklenmedik bir isyanla dikkat çeker. Panahi'nin yönetmenliği, belgeselvari bir gerçekçilikle, sokakların kaosunu ve günlük hayatın akışını samimi bir şekilde yakalar. Kamera, çoğunlukla Mina'nın peşinden gider ve onun gözünden şehrin karmaşasını deneyimlememizi sağlar.

'Ayneh', sadece bir kayboluş hikayesi değil, aynı zamanda bir kimlik arayışı ve sanatın sınırlarını zorlayan bir denemedir. Seyirciyi pasif bir izleyici olmaktan çıkarıp, filmin yapım sürecinin bir parçası haline getirir. İran sinemasının sosyal gerçekçi geleneğine ait olmakla birlikte, biçimsel cesaretiyle farklılaşır. Eğer geleneksel anlatı yapılarının ötesine geçen, düşündürücü ve samimi bir sinema deneyimi arıyorsanız, 'Ayneh' mutlaka izlemeniz gereken bir başyapıttır. Film, 95 dakikalık süresi boyunca sizi hem duygusal hem de entelektüel bir yolculuğa çıkarır.